Ці даводзілася вам аднойчы сыходзіць? З сям’і, з дому, ад бацькоў, ад партнёра, з бізнесу, з ранейшага жыцця?
Не таму, што ў вас быў гатовы план, а таму, што ў нейкі момант стала ясна: усё. Так больш нельга. Нешта не тое. Я не ведаю, як правільна, але дакладна ведаю — далей тупік.
Калі ваш адказ «так», то вы ўжо трымалі ў руках адну з галоўных падказак. Абуджэнне пачынаецца вельмі падобна.
Аднойчы вы гэтак жа стамляецеся ад прачытаных кніг, ад бясконцых вэбінараў, ад семінараў, курсаў, сесій, рэтрытаў і ад сустрэч з чарговымі «больш разумнымі», «больш прасунутымі» і «амаль прасветленымі».
І ў нейкі момант становіцца ясна: далей так нельга. Вось тады і пачынаецца сапраўднае.
Абуджэнне — гэта не новы прыгожы ўзровень рэальнасці. Гэта не духоўны апгрэйд. І не ганаровае званне.
Абуджэнне — гэта сумленнае і татальнае адпусканне ўсіх сваіх заліпанняў, усіх прыгожых уяўленняў пра сябе і ўсіх надзей аднойчы стаць кімсьці канчаткова правільным.
Пакуль чалавек зачараваны вобразам сябе, ён спіць. Нават калі гаворыць правільныя словы, сядзіць у позе лотаса і ўмее загадкава маўчаць.
Прасвет пачынаецца там, дзе з’яўляецца жывая прысутнасць. Калі ты не гуляеш у назіральніка, а сапраўды заўважаеш: вось асоба, вось яе страхі, вось яе беганіна па матрыцы, вось мае рэакцыі, а вось — тое, што ўсё гэта бачыць.
Не ідэя пра святло. А сам прасвет сярод ілюзіі.
Пакуль не адбылося расчараванне, не будзе і празрэння. Да скачка ў сябе немагчыма падрыхтавацца. Альбо вы аднойчы скачаце, альбо працягваеце думаць, чытаць і рэпеціраваць скачок у сне.
Амінь, сябры мае...