Для ахоўнікаў догмы невыносная сама думка пра тое, што чалавек можа сам рабіць выбар у пытаннях нараджэння, цела, смерці і межаў уласнага існавання.
Усё, што дае чалавеку хоць намёк на выхад за межы прадпісанага сцэнарыя, звычайна сустракаецца ў штыкі: ад свабоднага стаўлення да зачацця і цяжарнасці да досведаў, звязаных са свядомасцю, бессмяротнасцю, штучным інтэлектам і любымі спробамі выйсці за межы звыклага чалавечага фармату.
Чаму? Таму што там, дзе чалавек перастае баяцца і пачынае мысліць самастойна, слабее ўлада тых, хто стагоддзямі кіраваў праз страх, забарону і пачуццё залежнасці.
Калі чалавек больш не дрыжыць перад смерцю, калі ён сам вырашае, што рабіць са сваім целам, сваім жыццём і сваёй будучыняй, то старыя механізмы кантролю пачынаюць даваць збой.
А калі кантроль слабее, заўсёды з’яўляецца нешта новае. Іншае. Жывое.
І менавіта гэтага сістэмы баяцца больш за ўсё.
Прыкладна так, сябры мае...