Даследаванне

Я фіксую механізмы, праз якія чалавек XXI стагоддзя губляе яснасць, унутраную апору і сувязь з рэальнасцю.

Гэта не сістэма дапамогі. Тут не лечаць, не вядуць і не абяцаюць выхад.

Цэнтральнае пытанне: дзе заканчваецца інтэрпрэтацыя і пачынаецца рэальнасць.

Што рабіць з убачаным — застаецца справай самога чалавека.

Што даследуецца

Не асобная трывога і не асобная залежнасць — а ўвесь механізм цалкам: як чалавек губляе ўнутраную апору, пачынае прымаць рэакцыю за падзею, жыве ўнутры чужых сцэнарыяў і функцыянуе там, дзе павінен быў бы прысутнічаць.

Інфармацыйны шум, улада мовы і інтэрпрэтацый, лічбавае асяроддзе як замена жывому ўспрыманню, страх будучыні, страта сэнсу і экзістэнцыяльнае выгаранне — гэта не спіс сімптомаў. Гэта карта тэрыторыі.

Як гэта робіцца

Я пішу раманы як даследчыя прыборы. Кароткія тэксты і відэа — як хуткія датчыкі.

Кнігі, эсэ, відэа, публікацыі, каментарыі і візуальныя вобразы — розныя формы аднаго даследавання. Сацыяльныя сеткі — яго палявая частка: думка сустракаецца з жывой рэакцыяй, супрацівам, раздражненнем, удзячнасцю і раптоўным пазнаваннем.

Метад

Метад гэтай працы — назіранне. Не знешняя сістэма, не акадэмічная працэдура і не набор гатовых тэзісаў, а ўважлівае адсочванне таго, як унутры свядомасці ўзнікаюць думкі, рэакцыі, страхі, інтэрпрэтацыі і спробы растлумачыць тое, што адбываецца.

Разважанне тут не з’яўляецца адцягненай філасофіяй. Гэта спосаб утрымліваць убачанае дастаткова доўга, каб адрозніць: дзе падзея, дзе рэакцыя, дзе памяць, дзе інтэрпрэтацыя, а дзе ўжо пачынаецца выдуманая чалавекам рэальнасць.

Не ўсё, што назіраецца, становіцца тэкстам. Частка застаецца ўнутранай працай. Частка з часам пераходзіць у формулу, міні-эсэ, фрагмент, відэа або раман. Публікацыі — гэта не ўвесь працэс, а толькі яго бачная частка.

Я не тлумачу ідэі — я ствараю формы, праз якія чалавек бачыць іх дзеянне ў сабе. Гэта прынцыповае адрозненне.

Філасофскі тэкст апісвае механізм. Раман дазваляе перажыць яго знутры. Кароткі пост або відэа б’юць дакладна ў момант, калі механізм ужо працуе — і чалавек гэта заўважае.

Я не прапаную выратавання звонку. Тут фіксуюцца механізмы. Тое, што чалавек робіць з убачаным, застаецца яго ўласнай адказнасцю.

Куды ісці далей

— mark of presence