BETON

Rozdział 9. Protokół „Duma”

§ 9.1. Najlepszy klej dla społeczeństwa

Poranek w Departamencie Sensów rozpoczął się od „białego kodu”. Oznaczało to anulowanie wszystkich bieżących zadań i zablokowanie wind na wejściu aż do odwołania. W powietrzu wisiał ciężki zapach ozonu — klimatyzacja pracowała na granicy wydajności, wypalając najmniejsze ślady ludzkiego niepokoju.

Mark stał przy panoramicznym oknie, splótłszy ręce za plecami. Na tle porannego miasta jego sylwetka wyglądała, jakby wycięto ją z czarnego kartonu.

— Z samej Góry przyszedł do nas „społeczny rozkaz”, Anton — powiedział, nie odwracając się. — Nazywa się „Protokół Duma”. Problem polega na tym, że nasza ludność zaczęła... odczuwać wstręt. Powracający ze Stref Kontaktu wywołują u obywateli „frustrację estetyczną”. Rozumiesz? Psują obraz stabilności.

Anton usiadł przy stole, czując, jak wczorajsza podwójna dawka „równowagi” zmieniła jego mózg w idealnie czyste lustro.

— Są kalekami, Mark. Kaleka to szum wizualny. Przypomnienie, że beton może się kruszyć.

— Właśnie! — Mark odwrócił się gwałtownie. — Dlatego naszym zadaniem jest zmienić ich z „poszkodowanych” w „obiekty kultu”. Ale tak, żeby nikt nie chciał podchodzić zbyt blisko. Świętość na odległość. Zdalne uwielbienie.

Na centralnym holograficznym stole rozbłysły warianty haseł, które zdążyły przygotować sieci neuronowe departamentu. Anton przewijał je, a w jego wnętrzu poruszyło się zapomniane uczucie — coś pomiędzy mdłościami a histerycznym śmiechem.

„Twoja rana to order, którego nie można zdjąć”.

„Brak kończyny — obecność ducha”.

„Oddał część siebie, abyś ty pozostał cały”.

— Zbyt patetyczne — uciął Mark. — Ludzie wyczują podstęp. Potrzebujemy czegoś bardziej... praktycznego. Spójrz na propozycję z sektora B.

Na ekranie pojawił się obraz: mężczyzna w innowacyjnych protezach z matowego czarnego polimeru. Stał na tle zachodu słońca, a obok widniało hasło:

„MECHANIKA BOHATERSTWA: NOWA STAL W STAREJ KRWI”.

— Chcą sprzedawać ich jako cyborgów? — Anton uniósł brew.

— Jako ewolucję! — ożywił się Mark. — Powiemy, że metal jest pewniejszy niż kość.

Anton przypomniał sobie liczby z raportów, które kiedyś mignęły mu przed oczami: większość tych „ulepszonych ludzi” zaciągnęła się do Stref Kontaktu tylko dlatego, że ich zdolność kredytowa spadła poniżej dna.

— Mark — zaczął ostrożnie — przecież wszyscy wiedzą, że poszli tam dla wypłat. Mamy nawet statystyki: osiemdziesiąt dziewięć procent motywacji to pieniądze. Jak przykręcimy do tego „świętość”?

Mark spojrzał na niego jak na dziecko.

— Anton, nie myl faktu ze znaczeniem. Faktem są pieniądze. Znaczeniem jest ofiara. Po prostu odwracamy polaryzację. On nie „sprzedał nogi za milion”, lecz „zainwestował własne ciało w stabilność twojego jutra”. I nie martw się odbiorem. Urząd twojej żony uruchomił już skrypty „Cichej Akceptacji” we wszystkich gospodarstwach domowych. Lika potwierdziła dziś rano: poziom oporu w twoim sektorze jest minimalny. Pracujemy w parze.

Anton znieruchomiał. A więc Lika wiedziała. Kiedy nocą głaskała go po głowie, już wszywała w jego podświadomość gotowość przyjęcia tego absurdu.

W dziale rozpoczęła się burza mózgów. Pracownicy, podobni do białych duchów w wykrochmalonych koszulach, wykrzykiwali pomysły, prześcigając się w cynizmie, który nazywali „zawodowym dystansem”.

— Proponuję serię wizualną „Anioły bez skrzydeł”! — zawołała Maja z działu wizualizacji. — Damy im na plakatach złote kule. Niech błyszczą. Kula jako berło!

— Głupie — odparł ktoś. — Kula to niedogodność. Trzeba promować myśl, że nogi w ogóle nie są im potrzebne. „Bohater ponad grawitacją”.

Anton patrzył na tę paradę absurdu. Rozumiał, że pod „stalą” i „złotem” kryją się ludzie, którzy widzieli i robili rzeczy niepasujące do tego lśniącego biura.

— Musimy zmienić kąt patrzenia — powiedział w końcu. — Sprawić, żeby zwykły człowiek czuł winę za to, że jest cały.

Mark znieruchomiał. W jego oczach zapłonęła fanatyczna iskra.

— Wina... Genialne, Anton! Wina to najlepszy klej dla społeczeństwa. „Twoją całość opłacono jego bólem”. Zapisuj!