MY MEMORY
Twoja pamięć powinna należeć do Ciebie.
Infrastruktura badawcza i robocza dla ciągłości długotrwałej pracy wspomaganej przez AI.
Utrata ciągłości
Pytanie
Co pozostaje z długotrwałego ludzkiego projektu, gdy rozmowa się kończy, model się zmienia albo system pomagający w pracy przestaje być dostępny?
Poważny projekt może trwać dłużej niż jeden czat, sesja, model, a w końcu także dostawca AI. Wtedy decyzje odrywają się od powodów, źródła znikają z wniosków, zobowiązania wypadają z pola widzenia, a nieaktualne informacje zaczynają konkurować z tym, co naprawdę jest stanem bieżącym.
Problem nie polega tylko na tym, że AI „zapomina”. Głębszy problem polega na tym, że historia pracy — co się wydarzyło, dlaczego podjęto decyzję, co zmieniło się później i który stan jest teraz obowiązujący — może rozpaść się między systemami, których ani człowiek, ani kolejna AI nie kontrolują w pełni.
Co powinno pozostać
MY MEMORY powstało z praktycznej potrzeby: kolejna AI nie powinna zgadywać, co wydarzyło się przed jej pojawieniem się, a człowiek nie powinien raz po raz ręcznie rekonstruować tej samej historii projektu.
Projekt → Zdarzenie → Decyzja → Powód → Osoba → Dokument → Zobowiązanie → Stan bieżący → Źródło
AI może uczestniczyć w pamięci. Nie powinna być właścicielem pamięci.
Dlatego system roboczy utrzymuje trwałą pamięć projektu poza pojedynczą rozmową i poza jednym dostawcą, a pochodzenie informacji traktuje jako część jej znaczenia. Fakt nie jest tym samym co założenie. Propozycja nie jest tym samym co zaakceptowana decyzja. Zachowana historia nie staje się automatycznie bieżącą prawdą. Późniejsza korekta powinna móc zastąpić wcześniejszy stan bez udawania, że wcześniejszy zapis nigdy nie istniał.
Dlaczego ciągłość pod kontrolą człowieka ma znaczenie
Ciągłość nie polega tylko na odzyskiwaniu informacji. Polega na zachowaniu struktury tego, jak powstało rozumienie.
Jeśli decyzje, powody, źródła i kontekst są rozproszone między systemami, które mogą się zmienić albo zniknąć, człowiek może zachować pliki, a mimo to utracić historię, która nadawała im sens.
MY MEMORY bada inną relację z AI: model może pomagać zapisywać, łączyć, odnajdywać i wyjaśniać pamięć, ale trwały zapis pozostaje pod kontrolą użytkownika i może przetrwać zmianę samego modelu.
System może się zmienić. Ciągłość powinna pozostać z człowiekiem.
System
Jak to działa
Obecna architektura jest systemem ciągłości uwzględniającym pochodzenie informacji i utrzymującym jawny stan projektu pomiędzy sesjami, modelami i dostawcami AI.
Zaimplementowane mechanizmy rozróżniają informacje bieżące, nieaktualne, zastąpione, sprzeczne i niepewne; zachowują decyzje razem z ich powodami i źródłami; oraz wykorzystują jawne, zatwierdzane przez człowieka przejścia stanu zamiast traktować nieprzejrzyste wyszukiwanie w historii rozmów jako pamięć autorytatywną.
Praca nad odtwarzaniem objęła czyste sesje następców, warunki adwersarialne, odrzucanie nieaktualnej podstawy i odtwarzanie między dostawcami. Celem nie jest to, by każdy model odtwarzał tę samą odpowiedź. Chodzi o to, by stan pracy był dostatecznie odtwarzalny, aby nowy system mógł rozumieć, co wiadomo, co jest niepewne, co zostało zastąpione i gdzie nadal potrzebna jest decyzja człowieka.
Dowody
Co dotychczas pokazują testy
Czyste odtworzenie przez następcę
W jednym prerejestrowanym teście świeża sesja ChatGPT odtworzyła określony stan rzeczywistego, długotrwałego projektu z należących do użytkownika artefaktów w Google Drive.
Ponownego opowiadania historii projektu
Autor nie opowiadał ponownie historii projektu, nie użyto pomocy facylitatora, a następca nie prosił o ponowne przedstawienie historii projektu.
Przenośne testy odtwarzania
Ograniczone testy obejmowały także wielu dostawców AI, warunki adwersarialne, odrzucenie nieaktualnej podstawy i jawne przyjęcie przez człowieka świeżego powrotu do bieżącego stanu.
Przepływy z użytkownikami zewnętrznymi
Dwa niezależne przebiegi z użytkownikami zewnętrznymi zakończyły się bez ponownego opowiadania historii projektu i bez pomocy facylitatora. To wyłącznie dowód kierunkowy, nie ogólne twierdzenie o użyteczności.
Czego te dowody nie potwierdzają
- Gotowego, ogólnego systemu pamięci.
- Gotowości produkcyjnej w zakresie bezpieczeństwa, skali lub obsługi wielu użytkowników.
- Neutralnej wobec dostawców zapisywalnej interoperacyjności między wszystkimi systemami AI.
- Długookresowej niezawodności w warunkach produkcyjnych.
- Jakiejkolwiek korzyści klinicznej, medycznej lub dotyczącej zdrowia poznawczego.
Obecne dowody wspierają ograniczone zachowanie ciągłości i odtwarzania wyłącznie w testowanych warunkach. Nie należy rozszerzać tych twierdzeń poza te warunki.
Teraz
Co jest badane obecnie
Obecna praca koncentruje się na Project & Decision Memory dla rzeczywistych, wieloetapowych projektów wspomaganych przez AI: zachowaniu decyzji, powodów, źródeł, zobowiązań i bieżącego stanu pomiędzy wieloma sesjami i narzędziami przy jednoczesnym ograniczaniu pracy rekonstrukcyjnej i błędów wynikających ze starej historii.
Kolejne praktyczne pytania dotyczą tego, jak uczynić znaczące przechwytywanie mniej ręcznym, jak odzyskiwać tylko naprawdę istotny kontekst, jak utrzymywać widoczne konflikty i niepewność bez zamieniania ich w fałszywą pewność oraz jak uczynić ciągłość użyteczną w zwykłej codziennej pracy, nie tylko w kontrolowanych testach odtwarzania.
Obecny stan
- Działający prototyp.
- Używany w trwającej, długoterminowej pracy projektowej wspomaganej przez AI.
- Przeprowadzono ograniczone testy ciągłości i odtwarzania.
- Przepływy z użytkownikami zewnętrznymi zostały przetestowane na małą skalę.
- Architektura pozostaje w aktywnym rozwoju i przeglądzie.
Człowiek
Kierunek długoterminowy
Szerszą ideą jest osobista ciągłość: pamięć, która pozostaje z człowiekiem, gdy mijają lata, zmieniają się projekty, a systemy AI przychodzą i odchodzą.
Długoterminowym celem nie jest jedynie sprawienie, aby jedna rozmowa AI pamiętała drugą. Ciągłość pomiędzy sesjami, modelami i dostawcami jest mechanizmem umożliwiającym coś większego. Głębsze pytanie brzmi, czy człowiek może zachować i później odtworzyć strukturę własnej historii: co się wydarzyło, co wtedy wiedział, co zdecydował, dlaczego podjął tę decyzję, jakie źródła na nią wpłynęły, co zmieniło się później i która wersja zapisu jest dziś aktualna.
Te same zasady ciągłości mogą z czasem znaleźć zastosowanie w organizacjach, badaniach, pracy twórczej i innych długotrwałych środowiskach wiedzy, w których liczy się pochodzenie informacji i bieżący stan.
Przyszłe badania. Osobnym horyzontem jest osobista ciągłość poznawcza w długich okresach życia, obejmująca zwykłe ludzkie zapominanie, a osobno pytanie, czy struktury pamięci należące do użytkownika mogłyby kiedyś okazać się użyteczne w badaniach dotyczących wczesnego pogorszenia pamięci lub wczesnego stadium demencji. To nie jest twierdzenie medyczne. MY MEMORY nie jest wyrobem medycznym, systemem diagnostycznym, leczeniem demencji ani interwencją kliniczną; każde takie zastosowanie wymagałoby odrębnych badań, pracy nad bezpieczeństwem i odpowiedniej walidacji.
Pochodzenie
MY MEMORY wyrosło z praktycznej potrzeby zachowania ciągłości we własnych długotrwałych projektach Ashraellen wspomaganych przez AI, w których decyzje, powody, źródła i stan bieżący musiały przetrwać poza pojedynczymi sesjami i narzędziami.
Nie zacząłem budować tego systemu jako abstrakcyjnego eksperymentu nad pamięcią AI. Podczas pracy nad wieloma równoległymi projektami coraz trudniej było utrzymać w głowie, gdzie coś się wydarzyło, co już zostało zdecydowane i dlaczego. Część tej ciągłości musiała więc zostać przeniesiona poza moją głowę — do stanu projektu, decyzji, źródeł, handoff i recovery.
To, co zaczęło się jako odpowiedź na powtarzającą się utratę kontekstu, stopniowo stało się szerszym pytaniem o pamięć, autorstwo, kontrolę i ciągłość w świecie, w którym ludzka praca coraz częściej przechodzi przez zmieniające się systemy AI.
Najpierw potrzebowałem pamięci dla projektów. Potem pytanie stało się większe: czego człowiek powinien mieć prawo nie pamiętać sam?
System może się zmienić. Pamięć powinna pozostać z człowiekiem.
Kontakt
Dialog badawczy
W sprawie rozmowy badawczej, testów lub odpowiedniej współpracy: