Unikalna metoda przyjmowania rzeczywistości takiej, jaka jest, pod nazwą „I co z tego?” pozwala samodzielnie poradzić sobie z najbardziej nierozwiązywalnymi problemami.
Metoda jest prosta, wygodna w użyciu i nie wymaga specjalnej maty, kadzideł, abonamentu na maraton ani trzydniowego retreatu w górach z ludźmi, którzy zbyt pewnie wypowiadają słowo „energia”.
A więc.
Masz problem?
Próbowałeś go rozwiązać, ale się nie udało?
Próbowałeś wiele razy?
Próbowałeś raz?
Nie próbowałeś wcale, ale już z góry jesteś zmęczony?
Świetnie.
Metoda jest właśnie dla ciebie.
1. Usiądź wygodnie.
2. Wypowiedz swój problem na głos.
Na przykład:
„Nikt mnie nie rozumie”.
„Znowu wszystko zepsułem”.
„Świat jest niesprawiedliwy”.
„Nie mam siły”.
„Nie wiem, co robić”.
„Wszyscy wokół są jacyś nie tacy, a ja oczywiście przypadkiem znalazłem się między nimi”.
3. Zadaj sobie pierwsze pytanie kontrolne:
„I co z tego?”
4. Odpowiedz uczciwie.
5. Zadaj drugie pytanie kontrolne:
„I co z tego?”
6. Znowu odpowiedz uczciwie.
7. Powtarzaj algorytm, aż w środku rozlegnie się zmęczone, ale oświecone:
„No nic”.
Właśnie tutaj zaczyna się akceptacja.
Nie dlatego, że problem magicznie zniknął.
Nie dlatego, że świat natychmiast się poprawił, przeprosił i wysłał odszkodowanie.
Nie dlatego, że stałeś się świętym człowiekiem z twarzą reklamowej świeczki.
A dlatego, że wreszcie przestałeś karmić problem własną histerią.
Problem może zostać.
Ale jego korona spadła.
Nie jest już królową twojego wewnętrznego imperium.
Nie jest najwyższym kapłanem twojego lęku.
Nie jest redaktorem naczelnym twojej księgi skarg.
Po prostu jest.
A skoro po prostu jest, można już coś z nim zrobić.
Albo nie zrobić.
I też żyć.
Gratuluję.
Problem nie został zniszczony.
Ale jego patos — tak.
A to, moi drodzy, już prawie zwycięstwo...
