Сучасны чалавек расплачваецца за сваю веру адной дзіўнай цаной — амаль поўнай адсутнасцю саманазірання.
Ён лічыць сябе рацыянальным, эфектыўным і цалкам кіруючым уласным жыццём, але пры гэтым застаецца апантаным сіламі, што знаходзяцца па-за яго кантролем.
Яго дэманы і багі, а яны тоесныя, нікуды не зніклі. Яны толькі атрымалі новыя імёны.
Цяпер ён жыве ў трывозе, у цьмяным унутраным неспакоі, у псіхалагічных складанасцях, у ненасытнай цязе да лекаў, алкаголю, тытуню, ежы і ва ўсёй той вялізнай масе неўрозаў, якую чалавек даўно прывык называць проста жыццём.
Ён па-ранейшаму служыць тым самым сілам. Проста цяпер робіць гэта без свечак, без алтара і з добрым інтэрнэтам, калі яго зусім не забароняць...
