Ці даводзілася вам аднойчы сыходзіць? З сям’і, з дому, ад бацькоў, ад партнёра, з бізнесу, з ранейшага жыцця?
Не таму, што ў вас быў гатовы план, а таму, што ў нейкі момант стала ясна: усё. Так больш нельга. Штосьці не тое. Я не ведаю, як правільна, але дакладна ведаю — далей тупік.
Калі ваш адказ "так", то вы ўжо трымалі ў руках адну з галоўных падказак. Прабуджэнне пачынаецца вельмі падобна.
Аднойчы вы гэтак жа стамляецеся ад прачытаных кніг, ад бясконцых вэбінараў, семінараў, курсаў, сесій, рэтрытаў і сустрэч з чарговымі "больш разумнымі", "больш прасунутымі" і "амаль прасветленымі".
І ў нейкі момант становіцца ясна: далей так нельга. Вось тады і пачынаецца сапраўднае.
Прабуджэнне — гэта не новы прыгожы ўзровень рэальнасці. Гэта не духоўны апгрэйд. І не ганаровае званне.
Прабуджэнне — гэта сумленнае і поўнае адпусканне ўсіх сваіх заліпанняў, усіх прыгожых уяўленняў пра сябе і ўсіх надзей аднойчы стаць кімсьці канчаткова правільным.
Пакуль чалавек зачараваны вобразам сябе, ён спіць. Нават калі гаворыць правільныя словы, сядзіць у позе лотаса і ўмее загадкава маўчаць.
Прасвет пачынаецца там, дзе з’яўляецца жывая прысутнасць. Калі ты не гуляеш у назіральніка, а сапраўды заўважаеш: вось асоба, вось яе страхі, вось яе беганіна па матрыцы, вось мае рэакцыі, а вось — тое, што ўсё гэта бачыць.
Не ідэя святла. А сам прасвет сярод ілюзіі.
Пакуль не адбылося расчараванне, не будзе і празрэння. Да ўваходу ў сябе немагчыма падрыхтавацца. Або ты аднойчы сапраўды ўваходзіш, або працягваеш думаць, чытаць і рэпеціраваць гэты ўваход у сне.
Амін, сябры мае...
