Калі чалавек пачынае бачыць глыбей за бачнае, ён мацней стаіць у жыцці.
Тады ён ужо не блукае сярод наступстваў, не збірае аскепкі з выглядам вялікапакутніка і не пытае ў Сусвету, за што ён зноў выбраў менавіта яго, такога цудоўнага.
Ён пачынае бачыць прычыны. А значыць — разумець, што жыццё не абавязана быць простым, але яно амаль заўсёды лагічнейшае, чым здаецца ў момант істэрыкі.
Без такога погляду чалавек жыве як сляпы ў лабірынце: натыкаецца на сцены, крыўдзіцца на куты і падазрае мэблю ў змове.
Празрэнне пачынаецца там, дзе ты перастаеш глядзець толькі вонкі...
І раптам жыццё паўстае ў такім разрэзе, што ўсе твае памылкі, няўдачы і пакуты аказваюцца абсалютна неабходным ланцугом да той думкі, да таго разумення часу, якое ты ў сабе здабыў.
І ты з жахам усведамляеш, што нічога не зразумеў бы без гэтых пакут, без гэтых няўдач, без гэтага болю.
Госпадзе, як жа дакладна ўсё склалася.
Прымайце як ёсць тое, чаго не можаце змяніць, і няхай будзе вам радасць...
