Тога, каго аднойчы ўпусціў у душу, ужо не прагоніш проста так.
Нават калі ўсё скончылася.
Нават калі размовы сціхлі.
Нават калі чалавек даўно пайшоў сваёй дарогай.
Унутры ўсё роўна застаецца месца, дзе ён калісьці сядзеў.
Пустое крэсла.
Ніхто ўжо не займае яго цалкам.
Можна жыць далей.
Смяяцца.
Працаваць.
Будаваць новыя планы.
Сустракаць іншых людзей.
Але часам погляд выпадкова падае ўнутр —
і ты бачыш гэтае крэсла.
Не як боль.
Не заўсёды як тугу.
Хутчэй як ціхае сведчанне таго, што хтосьці сапраўды быў важным.
Душа не гатэль.
З яе нельга проста выселіць чалавека, калі ён аднойчы стаў часткай унутранай прасторы.
Можна адпусціць.
Можна дараваць.
Можна перастаць чакаць.
Але пустое крэсла ўсё роўна застаецца.
Не для таго, каб пакутаваць.
А каб памятаць: некаторыя людзі не сыходзяць цалкам.
Яны проста перастаюць сядзець побач...
