Трэба прачнуцца.
Ачуняць.
Ажыць.
Гучыць проста.
Але цяжкасць у тым, што прачынацца даводзіцца ад таго, што чалавек доўга лічыў бадзёрасцю.
Ад сваёй мітусні.
Ад пастаяннай занятасці.
Ад вечнага руху, які толькі здаецца жыццём.
Ачуняць даводзіцца ад таго, што ён прымаў за здароўе.
Ад звыклых рэакцый.
Ад зручнай глухаты.
Ад здольнасці цярпець тое, што даўно разбурае знутры.
А ажываць даводзіцца ад таго, што здавалася поўным жыццём.
Ад раскладу.
Ад мэтаў, якія больш не грэюць.
Ад роляў, якія чалавек так добра вывучыў, што аднойчы зблытаў іх з сабой.
Вось чаму сапраўднае прабуджэнне рэдка бывае прыемным.
Яно не заўсёды прыходзіць як светлая музыка і мяккая раніца.
Часам яно прыходзіць як сумленнае разуменне:
ты спаў менавіта там, дзе лічыў сябе бадзёрым.
хварэў менавіта тым, што называў здароўем.
і выжываў менавіта там, дзе думаў, што жывеш.
Прачнуцца — не значыць стаць іншым.
Часам гэта значыць упершыню ўбачыць,
дзе ты перастаў быць жывым...
