Аліса сядзела каля краю стала і глядзела, як Капялюшнік зноў напаўняе кубак — хоць ніхто яшчэ не дапіў.
— Навошта вы кожны раз перасаджваецеся? — спытала яна. — Чай жа ўсё роўна той самы.
— Брудны кубак, — з годнасцю патлумачыў Капялюшнік.
— Але ж вы проста ўцякаеце ад уласнага кубка па коле.
— Менавіта, — сказаў Капялюшнік. — Гэта і называецца жыць.
Сакавіцкі Заяц засмяяўся так, што перакуліў малочнік.
Соня не прачнулася.
Аліса крыху падумала.
— Але калі перасаджвацца дастаткова доўга, вы вернецеся да свайго кубка. І ён усё яшчэ будзе брудны.
— Зразумела, — сказаў Капялюшнік. — Але мы да таго часу будзем іншымі.
Аліса адкрыла рот.
Закрыла.
Зноў адкрыла.
— Гэта не вырашае праблему кубка.
— Не, — цалкам радасна пагадзіўся Капялюшнік. — Затое вырашае праблему нас.
Сакавіцкі Заяц падняў палец, нібы хацеў дадаць нешта важнае, але перадумаў і з’еў палец.
Гэта значыць печыва.
Хоць Аліса не была ўпэўненая.
— Але гэта ж... — пачала яна.
— Лагічна, — перабіў Капялюшнік. — Абсалютна лагічна. Менавіта таму — не працуе.
Аліса паглядзела на свой кубак.
Потым на суседні.
— А калі я перасяду, — асцярожна спытала яна, — я таксама стану іншай?
Капялюшнік усміхнуўся.
— Не адразу. Спачатку ты проста перастанеш быць той, якая засталася.
Аліса доўга маўчала.
— Гэта няправільна, — сказала яна нарэшце.
— Вядома, — кіўнуў Капялюшнік. — Але дзіўна зручна.
Сакавіцкі Заяц наліў сабе малака ў цукарніцу і зрабіў выгляд, што так і было задумана.
Соня нешта прамармытала ў сне.
Аліса яшчэ раз паглядзела на свой кубак.
Чай быў халодны.
Крэсла побач было пустое.
Аліса перасела...
