Унікальны метад прыняцця рэальнасці такой, якая яна ёсць, называецца «І што з таго?».
Метад просты і не патрабуе ні спецыяльнага дыванка, ні пахошчаў, ні падпіскі на марафон, ні рэтрыту ў гарах з людзьмі, якія занадта ўпэўнена вымаўляюць слова «энергія».
Ёсць праблема? Спрабаваў яе вырашыць і не змог? Нават не спрабаваў, але ўжо стаміўся загадзя? Выдатна. Метад якраз для цябе.
Сядзь зручна. Назаві праблему ўголас. Потым спытай сябе: «І што з таго?» Адкажы шчыра. І зноў: «І што з таго?» Паўтарай, пакуль унутры не прагучыць стомленае, але прасветленае: «Ды, уласна, нічога».
Тут і пачынаецца прыняцце. Не таму, што праблема магічна знікла. Не таму, што свет выправіўся, папрасіў прабачэння і даслаў кампенсацыю. А таму, што ты нарэшце перастаў карміць праблему ўласнай істэрыкай.
Праблема можа застацца. Але яе карона ўпала. Яна ўжо не каралева тваёй унутранай імперыі і не галоўны рэдактар тваёй кнігі скаргаў.
Яна проста ёсць. А з тым, што проста ёсць, ужо можна нешта рабіць. Або не рабіць. І ўсё адно жыць.
Праблему не знішчылі. Але яе пафас — так. А гэта, сябры мае, ужо амаль перамога...
