Пакутуе той, хто супраціўляецца непазбежнаму.
Не той, каму балюча. Не той, хто стаміўся. Не той, хто апынуўся ў цяжкай сітуацыі.
А той, хто ўнутры працягвае спрачацца з тым, што ўжо адбылося або адбываецца цяпер.
«Гэтага не павінна было быць». «Так нельга». «Чаму менавіта я?» «Няхай усё адразу стане іншым».
І тады чалавек пакутуе ўжо не толькі ад самой сітуацыі, але і ад сваёй вайны з ёй.
А рэальнасць стаіць побач — спакойная і нават крыху стомленая. Яна не спрачаецца. Яна проста ёсць.
Усё такое, якое ёсць. Не таму, што ўсё добра. Не таму, што ўсё правільна. І не таму, што трэба радасна пляскаць перад кожнай жыццёвай цэглай, якая ляціць проста ў лоб.
А таму, што першы крок да яснасці пачынаецца з прызнання факту.
Так, гэта ёсць. Так, гэта адбылося. Так, цяпер менавіта так.
І толькі пасля гэтага з’яўляецца магчымасць убачыць, што рабіць далей.
Унутраная згода з тым, што ёсць, — гэта не параза.
Гэта канец лішняй вайны.
А там, дзе заканчваецца ўнутраная вайна, пачынаецца гармонія...
