Тонкасць думкі разлічана на тонкасць разумення.
Не кожную думку можна ўзяць штурмам. Ёсць рэчы, якія не адкрываюцца таму, хто ўваходзіць у іх у ботах гатовай думкі, з лінейкай побытавай логікі і малатком «ды ўсё ж проста».
Не, не ўсё проста.
Часам думцы патрэбна цішыня. Часам — унутраная далікатнасць. Часам — здольнасць не хапаць сэнс адразу за горла, а стаць побач і дазволіць яму з’явіцца.
Грубае разуменне заўсёды хоча спрасціць. Тонкае разуменне ўмее чакаць.
Яно не спяшаецца абвясціць незразумелае глупствам. Не ператварае парадокс у памылку. Не патрабуе, каб глыбіня адразу легла ў далонь, як рэшта ў краме.
Тонкая думка не хаваецца ад чалавека.
Яна проста не абавязана рабіцца грубай, каб яе заўважылі.
І таму часам справа не ў тым, што развага занадта складаная. Часам справа ў тым, што слухач прыйшоў да яе занадта гучна...
