Не дадумвай лішняга.
Часам сама падзея маленькая: нехта не адказаў, нехта дзіўна паглядзеў, нехта сказаў коратка, нешта пайшло не паводле плана.
І тут розум выходзіць на сцэну ў рабочым фартуху архітэктара катастроф. Ён хутка дабудоўвае паверхі, уключае святло, вешае фіранкі і засяляе туды страхі, крыўды, падазрэнні ды некалькі старых ран з пастаяннай прапіскай.
Праз пяць хвілін у чалавека ўжо не сітуацыя, а цэлы ўнутраны серыял.
Не адказаў — значыць, пакрыўдзіўся. Паглядзеў не так — значыць, асуджае. Сказаў коратка — значыць, усё дрэнна. Прамаўчаў — значыць, нешта хавае.
Але часта праблема ўзнікае не ў падзеі. Яна ўзнікае ў тым, што чалавек да яе дадаў.
Факт быў адзін.
А пакуты — на тры сезоны з працягам.
Таму часам самая мудрая практыка — спыніцца і спытаць сябе: «Што я ведаю дакладна?»
Не што мне здаецца. Не чаго я баюся. Не што я ўжо намаляваў у галаве пад драматычную музыку. А што сапраўды ёсць.
Бо рэальнасць звычайна прасцейшая за нашу трывогу.
Не дадумвай лішняга. Так ствараюцца праблемы, якіх спачатку ўвогуле не было...
