Спакой — дзіўны містычны стан.
Знаходзячыся ў ім, чалавек здольны рабіць зусім неймаверныя рэчы.
Напрыклад — не мітусіцца.
Не кідацца ратаваць тое, што яшчэ не тоне. Не тлумачыць таго, пра што яго не пыталі. Не даказваць сваю рацыю таму, хто прыйшоў не слухаць, а перамагаць. Не хапаць рэальнасць за каўнер з крыкам: «Ану хутка патлумач, што адбываецца!»
Спакойны чалавек умее чакаць.
Не са слабасці. Не з абыякавасці. Не таму, што яму ўсё адно.
А таму, што бачыць: не кожную падзею трэба адразу штурхаць плячом да жаданага выніку.
Часам жыццё яшчэ разгортвае тканіну таго, што адбываецца. Часам сэнс яшчэ не праявіўся. Часам заўчаснае дзеянне — гэта толькі добра замаскіраваная паніка.
І тады пачынаецца амаль немагчымае.
Чалавек маўчыць. Глядзіць. Дыхае. Чакае, пакуль падзеі разгорнуцца далей.
Гэта значыць — сведчыць.
А сведка — гэта не той, хто нічога не робіць.
Сведка — гэта той, хто не перашкаджае ісціне стаць бачнай раней часу...
