Многія людзі прысвячаюць жыццё рэалізацыі канцэпцыі таго, якімі яны павінны быць.
Не сябе.
Менавіта канцэпцыі. Вобразу. Ролі. Карцінцы. Унутранаму плакату з надпісам: «Вось такім мяне павінны бачыць».
Чалавек можа гадамі будаваць правільны твар, правільную біяграфію, правільную духоўнасць, правільны поспех, правільную сціпласць, правільную сілу і нават правільны боль, калі сілы яшчэ не хапае.
Звонку ўсё гэта можа выглядаць вельмі пераканаўча.
Але ўнутры жывы чалавек застаецца дзесьці збоку, як забытае дзіця на вакзале, пакуль дарослы сур’ёзны вобраз у прыгожым касцюме едзе прадстаўляць яго жыццё перад публікай.
Розніца паміж самарэалізацыяй і рэалізацыяй уласнага вобразу вельмі важная.
Самарэалізацыя — гэта калі чалавек разгортвае тое, што сапраўды ў ім жыве.
Рэалізацыя вобразу — гэта калі ён спрабуе стаць тым, кім, як яму здаецца, ён абавязаны быць: для бацькоў, грамадства, партнёра, духоўнага асяроддзя, падпісчыкаў, уласнай гордасці.
Многія людзі не жывуць для сябе. Яны жывуць для свайго вобразу. Кормяць яго, абараняюць, апраўдваюць, апранаюць у разумныя словы, абнаўляюць фасад і выводзяць у свет.
А потым здзіўляюцца, чаму ўнутры пуста.
Бо вобраз можа атрымаць прызнанне.
Але ён не можа быць шчаслівым.
Вобраз можа падабацца, уражваць, здавацца моцным, мудрым, паспяховым, духоўным або асаблівым.
Але жыць можа толькі сапраўдны чалавек.
І таму шлях да сябе пачынаецца не з пытання: «Якім я павінен быць?»
А з пытання: «Што ўва мне сапраўднае?»
Усё астатняе — афармленне вітрыны ў краме, дзе даўно забыліся адчыніць дзверы...
