Не бамбіце — і не будзеце бамбімыя.
Простая запаведзь, здавалася б.
Амаль відавочная.
Нават занадта відавочная для свету, які вельмі любіць спачатку ігнараваць відавочнае, а потым гераічна прыбіраць наступствы.
Чалавек — дзіўная істота.
Спачатку ён кідае ў свет камень.
А потым здзіўляецца, што свет не даслаў яму ў адказ букет рамонкаў.
Спачатку гаворыць груба.
А потым крыўдзіцца на грубасць.
Спачатку парушае чужыя межы.
А потым скардзіцца, што нехта падышоў занадта блізка да яго ўласных.
Спачатку бамбіць.
А потым абураецца, што нешта прыляцела назад.
І кожны раз знаходзіцца прыгожае тлумачэнне.
«У мяне не было выбару».
«Яны пачалі».
«Я толькі абараняўся».
«У іх баявыя камары».
«Гэта іншае».
«Вы не разумееце ўсёй сітуацыі».
Чалавек заўсёды можа чымсьці прыкрыць уласную агрэсію.
Розум — вялікі спецыяліст у гэтай справе: за пяць хвілін ён здольны пераапрануць любую грубасць у высакародную місію, любую помсту — у аднаўленне справядлівасці, любы ўнутраны выбух — у абарону духоўных межаў.
Але закон просты.
Тое, што чалавек выпускае ў свет, рана ці позна становіцца атмасферай, у якой ён сам жыве.
Не заўсёды літаральна.
Не заўсёды адразу.
Не заўсёды ад тых самых людзей.
Але калі ўнутры пастаянная вайна, аднойчы чалавек заўважае, што нават цішыня вакол неяк пахне порахам.
Не бамбіце — і не будзеце бамбімыя.
А калі ўжо вельмі хочацца бамбіць, спыніцеся хаця б на хвіліну і спытайце сябе:
«Я цяпер абараняю праўду — ці проста не магу вытрымаць уласнага раздражнення?»
Часам гэтага пытання дастаткова, каб снарад застаўся на складзе.
А гэта, сябры мае, ужо маленькае перамір’е...
