Шлюбныя гульні бываюць розныя.
У Іры і Алега гэта «лаві мяне, цэгла».
Ён кідае агрэсіўныя маленькія спектаклі, яна ўдае бездапаможную небараку. Ён рыкае, яна пакутуе. Ён цісне, яна тонка паведамляе свету, што зноў трапіла ў лапы пачвары, хоць даўно ведае графік кармлення гэтага звера.
У Асі і Пятра гэта «вакзал для траіх».
Трэція рэгулярна мяняюцца. Хтосьці сыходзіць, хтосьці прыязджае. Нязменнай застаецца толькі вечная перонная сцэна: ён спрабуе кудысьці сысці, але не сыходзь; яна лае яго, трымаючыся за калашыну.
У Светы і Вані гэта «полька».
Дзіўная харэаграфія, у якой з чатырох ног танцуюць толькі дзве. Светыны.
Яна нясе вялікае каханне, дом, надзею і беднага Ванюшу, які нібыта нарадзіўся ўжо крыху стомленым ад уласнага ўдзелу ў жыцці.
Для кагосьці шлюбныя гульні — пра агрэсію.
Для кагосьці — пра клопат.
Для кагосьці — пра каханне.
Для кагосьці — пра грошы.
Для кагосьці — пра вернасць.
Для кагосьці — пра здраду.
Для кагосьці — пра вечнае «я цябе ўратую», хоць абодвух даўно трэба было б ратаваць, пажадана асобна.
Увогуле ўсё як у прыродзе.
Адны птушкі прыносяць падарункі.
Іншыя танцуюць.
Трэція крычаць на ўвесь лес, каб усе зразумелі, які зайздросны жаніх стаіць перад імі.
Галоўнае — заўважыць адну простую рэч.
Сцэнар шлюбнай гульні амаль заўсёды адпавядае ўнутранаму запыту чалавека.
Таму, кім ён хоча быць у адносінах.
Кім умее быць.
Кім прызвычаіўся быць.
І якім спосабам прызвычаіўся атрымліваць любоў, увагу, уладу, шкадаванне, пацвярджэнне ўласнай каштоўнасці або права зноў сказаць: «ну я ж ведаў».
Калі гэта становіцца бачным, шмат што становіцца на сваё месца.
Бо адносіны рэдка пачынаюцца з іншага чалавека.
Часцей яны пачынаюцца з ролі, якую мы ўжо прынеслі з сабой.
Такія справы, сябры мае...
